Laten we beginnen…

met een welgemeend excuus, voor de afgelopen dagen. Het heeft even geduurd voor ik weer achter het toetsenbord zat. Inspiratieloos. Met doel schrijven is toch makkelijker dan zonder. Wat overigens weer mooi gelijk loopt met me passie, zonder doel kun je niet scoren.

De dagen worden weer in rap tempo korter, donkerder en kouder. En ik kan maar niet tegen al die mensen die dan beginnen met hun klachtenzang. “Van mijn mag het wel weer zomer worden” “Ik word zo depressief van dit weer” “Als ik ga werken is het donker en als ik thuis kom weer”. Die Joden zijn niet zo gek hoor met hun ‘muur’, misschien een idee om in alle steden wereldwijd zo een muur te plaatsen. Misschien dat mensen dan stoppen met het zeiken om het zeiken. De winter zorgt juist alleen maar voor extra waardering in mijn ogen. Toevallig verwoord Chocomel op dit moment mijn mening met zijn reclame op de Televisie. Wat is er nou lekkerder als je het ijskoud heb gehad buiten, je thuis komt in een heerlijk warm huis. Als het driedagen donker is geweest en je heb een zachte winterdag met een zonnetje dan waardeer je dat toch driedubbel? Als je helemaal verregent bent en bij thuis komst niet veel te doen heb, kan je je partner toch alleen maar driedubbel waarderen als die vraagt om op de bank onder een dekentje te kruipen en op play drukt!

Het is je eigen benadering van de situatie en niet het weer wat je dag maakt of breekt.

En we gaan lekker van de hak op de tak, maar ergens heeft het weer met elkaar te maken, want het was er erg koud, maar de schoonheid nam elke koude rilling weg. Vanochtend heb ik na 22 jaar in de buurt van Amsterdam te zijn geweest, het mooiste plaatje van deze stad gezien. Op het dak van een 20 etage kennend appartementengebouw op het Gelderlandplein. Adem benemend. De zon was net begonnen met zijn dagelijks taak, iedereen op weg naar werk of huis, maar toch zo stil. Als je zelf ergens woont, ok op steenworp afstand, vergeet je het wel eens te waarderen, maar het is echt een mooie stad. Het plaatje was fantastisch, de situatie was minder romantisch dan de beelden die jullie er misschien bij schetsen. Want er stonden 2 mannen van middelbare leeftijd naast me, ieder met een schotel en statief in hand en een accent waarvan ik nu nog onderste boven ben, maar ach,

Het is je eigen benadering van de situatie en niet 2 schotelboeren die je dag maken of breken.

Met vriendelijk groet,

Yor

De Glimlach…

is de nieuwe traan. Ik probeer geen nieuwe lijfspreuk of een nieuw motto de wereld in te slingeren, maar wel een persoonlijke wending duidelijk te verwoorden. Ik geloof in de kracht van het lachen. Het is niet zo dat ik nooit lach, maar ik lach wel alleen nog maar in bepaalde omstandigheden, zonde. Inderdaad, ik ben wie ik ben. Liefdesverdriet maakt me tot iemand die ik niet ben en niet wil zijn. En ik zoals ik ben heb ooit de liefde van mij leven veroverd en in deze hoedanigheid kom je alleen maar jezelf tegen.

Sommige ezels stoten zich geen twee keer tegen de zelfde steen, andere wel twee keer en dan zitten er ook nog beestjes bij die niet twee keer tegen de zelfde steen stoten, maar gewoon af en toe een steentje raken. Nou laat ik die dan zijn, maar ik wil iemand die mij neemt zoals ik ben. En kan zien ten alle tijden wat mij bijzonder maakt om samen met mij te zijn. Want dat is het gevoel wat ik ook voor jouw zal dragen. Kan dat een wens zijn, ik wil samen zijn met een bijzonder persoon? Of heb ik het geluk gehad dat op mijn pad een bijzonder meisje langs is gekomen? En dan heb ik het over de basis, natuurlijk moet je aan mekaar aanpassen, dat doe en wil ik nog steeds met 100% overtuiging en liefde. Ik leefde in een wereld dat wat er ook gebeurde dat we altijd deze basis bij elkaar zouden zien. Als ik morgen zou opstaan en ze had ineens van die mooie stem een lagere stem dan mijne, (en dat is laag hoor) zou ik nog steeds van haar houden, omdat de basis is wat ik wil. Dit is natuurlijk gekkigheid maar ik denk dat het duidelijk is.

Sommige woorden en zinnen staan in je hart gekerfd, wat het moeilijk maakt om te geloven dat zelfs die basis niet meer gezien word. Ik hou van je, ik zeg het niet snel, maar wel als ik het zeker weet. Maar dat zijn niet de teksten die ik bedoel. Er zijn zinnen die je pas uitspreekt als je bepaalde dingen echt zeker weet voor jezelf en elkaar. Maar blijkbaar kunnen zelfs deze uitspraken vergeten worden? Ik schrijf het op maar geloof het nog niet.

Liefde je wou mij altijd in kooitje stoppen en de hele dag bij je hebben, nu ga jij in mijn kooitje en geef je een mooi plekje in me hart. Doe alles op slot en ga alleen jou vertellen waar de sleutel ligt, wie weet heb jij of ik die sleutel ooit nodig om te kijken of hij nog past. En anders zullen altijd nog samen 1 geheimpje dragen.

Met de glimoogjes omhoog kijkend,

Yor!

Eindeloze Zoektocht…

Naar dat ene woord, die ene zin, die ene blik, die ene aanraking. Of wat het dan ook moge zijn. Ik ben er van overtuigd dat hoe iemand zich ook afsluit voor een ander er “iets” moet zijn om al die gedachtes en overtuigingen weg te nemen. Ik weet niet of dit voor iedereen geldt, dat is een andere discussie, maar het geldt zeker voor de gene met een verleden samen.

Maar hoe ga je iets vinden als je niet weet waar je naar opzoek bent. Je kent de persoon door en door. Je weet wat ze allemaal wel en niet leuk vind of wel en niet kan waarderen. En dan heb ik het natuurlijk niet over cadeaus, want mensen die te koop zijn passen niet in mijn straatje. Maar over praktijk voorbeelden van je goede intenties, oprechte woorden, een goede knuffel, toekomstbeelden, herinneringen, anekdotes, momenten samen. Kunnen deze dingen fungeren als hamer en beitel, tegen de muur die de persoon om zich heen heeft gebouwd. Je staat natuurlijk 3-0 achter, omdat voor je partner dit besluit nam je al bezig was met je eigen glazen ingooien zonder je het doorhad.

Dus hoe schetsen we de situatie nu? We houden het lekker dichtbij huis, iets waar ik toch wel van mag zeggen dat ik er verstand van heb, voetbal! Ja het heeft niet altijd een positieve invloed gehad op mijn relatie. Toch wil ik wel even aanhalen, dat ik heel snel in mijn relatie heus wel heb aangegeven dat mijn vrouw op 1 stond en voetbal op 2, want zeg nou zelf, finale Champions League in de kroeg met al je vrienden en bier, maar dan toch in de rust naar je vrouw gaan omdat je toch even liever met haar bent. Daar tegen over staat dat ik nooit spijt heb gekregen van die beslissing en die gene weet wel waarom.

Wat een dramatische eerste helft, bij vlagen leuk voetbal, zeker leuke moment, maar dat telt allemaal niet, want je zit nu in de kleedkamer, 15 hele lange en stille minuten. Na te denken over wat er allemaal fout is gegaan. Veel, heel veel. Maar ik weet wat ik kan. Ik weet wat me maatje in de spits naast me kan. Maar we kunnen het beide niet alleen. Als ik hem voorgeef moet ze hem wel afmaken en andersom. Waarom als de tegenstander er 3 kan maken in 1 helft kunnen wij er geen 4 of meer zelfs maken? Ik heb wel is in een minder tijdbestek meer dan 3 doelpunten gemaakt. En nu heb ik nog een maatje voorin ook die harstikke goed is. Langzaam slaat de onzekerheid om in zelfverzekerdheid. De kop gaat omhoog in plaats van hem te laten hangen. Ik kijk me maatje aan; “We kunnen het!” Wat de 2e helft zal brengen weten we niet maar ik hoop dat als we straks na het laatste fluitsignaal naar binnen kunnen lopen en mekaar recht in de ogen aankijken en zeggen; “We hebben er alles aan gedaan”

Yor

Y-Splitsing…

Wat doe je? Je bewandeld een pad samen, het is geen mooie nieuw geasfalteerd pad (dat schijnt hier in Amsterdam zo belangrijk te zijn, dat we lekker weken gedeeltes van de belangrijkste weg afsluiten), maar een pad vol hobbels en kuilen maar ook zeker met mooie rechte stukken. Terwijl je in je zoektocht bent op dit pad, komt er iets wat je niet verwachte, een splitsing. Je steun en toeverlaat geduurde dit pad kiest pad 1. Maar de weersomstandigheden zijn niet perfect, het is mistig en onoverzichtelijk. Je knippert met je ogen en de schim word steeds vager. Het zal toch niet? Heeft dit ook met het bewandelen van het pad te maken, dat je je partner niet uit het oog mag verliezen.

Daar sta je dan. Ga je blind achter je partner aan? Je zou zeggen van wel, maar waarom slaat ze dit pad alleen in dan? Maar wij horen dit toch samen te doen? Misschien had ze het niet door, ik wacht wel even tot ze het door heeft en me natuurlijk komt oppikken om samen verder te wandelen. Of kies ik pad 2? Maar wat is daar? Zeker je steun en toeverlaat niet van de afgelopen 4 en half jaar. Enge gedachte. Je kan ook nog achter haar aanrennen, misschien haal je haar nog in. Maar wat zeg je dan als je haar weer treft? Je voelt je wel in de steek gelaten, maar denkt aan de mooie tijden. Dan maar even door de bittere pil bijten en duidelijk maken dat we echt aan elkaar gebonden zijn op dit pad?

Ik hou van beslissingen die ik een split-second moet nemen. Als ik te lang na moet denken krijg ik teveel vragen. En hoe meer vragen, hoe meer je het overzicht kwijt raakt over waar het nou echt om gaat. Op dit moment sta ik voor die splitsing. Of ze me komt oppikken? Weet ik niet, of wel? Maar de mist en regen zijn opgetrokken, ik sta hier in mooi weer. En op de andere paden naast de mijne (onze) staan veel leuke, vriendelijke mensen. Die zo nu en dan een praatje komen houden en vragen of ik sta ingemetseld, dat laatste uiteraard wel met een big-smile. Je kan wel eens jaloers worden als je kijkt naar die andere paden, met veel minder hobbels en kuilen. Maar als ik zo in de verte van pad 1 kijkt ziet dat er erg veelbelovend uit.

Yordi

Klote liefde...

Hoe lang kan je jezelf in de maling nemen? antwoord: lang , heel lang. Zelf als je er met je eigen ogen mee word geconfronteerd kun je jezelf in de maling nemen. Je houd zo ziels veel van iemand dat het niet meer uitmaakt wat de andere partij doet of niet doet. Je blijft hopen. Maar ik weet toch dat ze van me houd? ik weet toch dat ze om me geeft? So What?! Natuurlijk wil je ze je niet opzettelijk kwetsen. Natuurlijk brengt ze het zo lief mogelijk. Maar het feit blijft, hoe hard het dan ook is; ze moet je niet meer. Nu niet, nooit niet.

Kan je wel gaan zitten janken, kan je wel de mooiste muziek opzetten wat je wil, kan je wel je fotootjes erbij pakken en tot s ' ochtends vroeg gaan zitten kijken en door janken maar wie heb je ermee? Jezelf en weet je waarom?Omdat je partner al 10 stappen verder is en de dagen zonder contact als geen andere dag ervaart.
Ik schrijf dit domme blog voor 2 lezers 1 goeie vriendin die echt en ten alle tijden lief voor me zal zijn en voor me ex, die dit leest met wat voor gevoel dan ook maar niet het gevoel dat ik verwacht. Wat moet je in Godsnaam doen om verder te kunnen? Ik heb altijd gezegd dat ik haar pas kan laten gaan, als ze een nieuwe liefde heeft, pijnlijk maar onontkoombaar, zelfs dat is te hoog gegrepen. Want vanavond heb ik meegemaakt dat ik er niet mee kan leven dat de liefde van me leven niet hetzelfde gevoel met zich draagt.

Je weet dat je ergens heen gaat waar je met haar geconfronteerd zal worden, weet je wat een verliefde sukkel doet, zonder enige aanleiding, zich leuk aankleden, scheren, luchtje op. Waarom? Om haar nog eens te laten zien wat ze moet 'missen'. Man neem jezelf niet in de maling. Het enige wat ze uit onze confrontatie haalt is wat ze niet mist. Au! Ja au ja en is zij daar de schuldige van? Nee! De schuldige ben je zelf. Want was er aanleiding om te denken aan een ommekeer? Nee. Die maak je jezelf wijs. Was er enige aanleiding om te denken dat het vandaag anders zou zijn dan andere dagen? Nee, dat heb je zelf weer lopen hopen de hele dag.

Leuk hoor dat je kan verwoorden waarom je nu achter je computertje zit te janken maar heb je er iets van opgestoken? Nee! Want net hang je weer aan de telefoon. Want het enige waar je nu aan kan denken is, What if! Als je morgen opstaat, als je al kunt slapen, is weer hoop. Hoe kan dat nou, iemand verteld je geen hoop te hebben, om verder te gaan. Maar mag ik dat weigeren?! Ja natuurlijk mag ik dat! Als je gevraagd word om iemand met rust te laten moet je dat doen, maar zelf? Mag je gaan zitten treuren? Ja natuurlijk mag dat. Verder gaan, maar als je dat niet wilt? Moet je dat zeker niet doen!

Yor

Bijzonder...

Hoe maak je iemand duidelijk dat die gene bijzonder is?
Waarom ik me dit afvraag is omdat ik vaak de vraag krijg ; "is het niet het alleen zijn? Of is het echt die persoon?" Opzich een normale, goede vraag, tenminste voor de mensen om me heen. Het gaat pas echt steken als partner zich dit afvraagt. Dat kan ik echt helemaal niet begrijpen. Hoe kan ik nou iemand om heen willen hebben, puur voor de opvulling, voor het begrip samen zijn. Als het zo makkelijk was, dan had ik toch de volgende dag alweer gelukkig kunnen zijn. Nee voor mij is de persoon belangrijk en niet de aanwezigheid van zomaar iemand.

Wat is het dan dat die gene zo speciaal maakt, zo bijzonder? Dat zijn duizenden dingen maar nu nog goed uitleggen. Wat een persoon voor mij bijzonder maakt, laat ik lekker oppervlakkig beginnen, dat je iedere dag weer denkt, goh wat een knappe vrouw. Maar echt pure schoonheid, dat je ondanks tegen beter weten in, vaak zat zegt, schat blijf van die troep(lees; Make-up) af want zo ben je het mooist. Ondanks dat je dat oprecht vind denk je na de Make-up, goh het maakt echt niks uit, want ook zo ben je weer prachtig. Minder oppervlakkig, blikken. Ik kan echt betoverd worden door blikken. Een oprechte lach, met geluid, met erin blijven hangen, met lichte traanvorming. Een boze blik als die van een puppy. Een trieste blik die door merg en been kan gaan. En natuurlijk de zwoele, onweerstaanbare blik. Ga ik nog minder oppervlakkig doen, algemene ontwikkeling, zeer belangrijk, zonder mezelf te hard op de borst te slaan, heb ik een vreemd geheugen die van alles wat opslaat en ik in de praktijk toch wel van veel dingen iets weet. Als je partner dit dan bezit, kan dat voortvloeien in zoveel gesprekstof en uitbreiding weer van elkaars ontwikkeling.

Lekker eten en drinken, leven. Ik ben opgevoed met impulsieve wendingen van de avonden, als het gezellig was, of dat het wat later werd dan normaal werd er nog even wat ergens vandaan getoverd. Het zijn details maar dat maakt het dan ook voor mij dat die gene bijzonder is. Een hele week goed en normaal eten om in het weekend je te verliezen in hele "slechte"maar heerlijke vormen van eten en drinken. Soms niks nodig hebben om het leuk te hebben, de eigenschap om je puur met elkaar te kunnen vermaken. Bij een knuffel of bij het samen slapen fysiek zo perfect zijn, alsof je samen uit 1 blok hout gesneden bent. Uren kunnen kijken naar je partner, met het effect dat je een glimlach op je gezicht krijgt, zomaar. Samen zulke kleine dingen hebben, waarvan je denkt dat als andere mensen dit weten verklaren ze ons voor gek, en daar samen om kunnen lachen. Van elkaars voeten houden bijvoorbeeld.

Ik kan nog uren opsommen wat in mijn geval een persoon bijzonder kan maken, maar ik hoop dat ik duidelijk heb kunnen maken dat het soms en zeker in mijn geval, niet om de opvulling gaat.

Heel veel mensen kunnen, in mijn ogen, een soort "tevredenheid"uitstralen. Ik heb en zal dit nooit begrijpen. We leven maar 1x, hoe kun je dan een gedachtegang hebben van; "ik vind het wel goed zo." Dat vind ik ongelofelijk. Ik zal met een heleboel dingen tevreden zijn in mijn leven, maar ik zou pas gerust kunnen gaan slapen, in de relationele sfeer, als er aan mijn volledige eisenpakket is voldaan.

Yor

Boodschappen...

Zaterdagmiddag spitsuur der spitsuren voor de mensen die allemaal boodschappen moeten doen. Door de winkel slenterende krijg ik steeds meer het gevoel, "wat is me missie?" en "wat doe ik hier in Godsnaam?". Laten we lekker vooroordeelbevestigend zijn, maar het doen van boodschappen zal nog steeds voor 80% een vrouwentaak zijn. Wij mannen komen over het algemeen de vrouwen te gemoed door dan maar op zaterdag met de dames mee te gaan. Het is zo een cliché punt, maar kijk maar eens om je heen, hoeveel mannen tref je die werkelijk erbij hangen en alleen maar bezig zijn met het feit, zo snel mogelijk bij de kassa te komen?

Hoe kan het dat je door de natuur dusdanig bent geprogrammeerd dat op een moment dat je als vrijgezellen man naar de supermarkt gaat voor de 'algemene boodschappen' je totaal niet weet wat je moet kopen. En laat er geen misverstand over zijn, we hebben hier wel te maken met een "Chefkok"(nou kan kok ook weer tussen aanhalingstekens maar dan blijven we bezig!) al zeg ik het zelf. Dat is makkelijk, je weet wat je moet hebben dus is de missie binnen mum van tijd succesvol afgehandeld. Daar tegen overstaat dat ik al 4 weken lang de wc papier voorraad moet aanvullen.Dat moet dus nog steeds, toch ben ik in die 4 weken al minimaal 15 x bij de plaatselijke Albert Heijn geweest.

Dat zijn de momenten van voltallig respect,waardering en gemis, als ik thuis kom en ik er achter kom dat ik het wederom niet heb meegenomen, want met partner loop je precies dezelfde route en voor het papier vak zegt je vrouw; "schat we hebben WC papier nodig". Als boodschappenhulp heb je het niet eens door, sloft erheen en kiest in jouw ogen het beste papier uit. Maar god wat mis ik het.

Analyse deze zaterdag bij thuiskomst van het boodschappen doen, 2 tassen vol onzin. Geen pijl op te trekken, ja je lust het allemaal en je vrienden ook. Maar heb je er ook echt wat aan? Het antwoord laat zich al raden, Nee!

Dus toekomstige vrouw, bij dezen beloof ik u plechtig dat ik iedere zaterdag vol liefde en waardering achter u aan te sloffen in de supermarkt.

Yor

Voor je kijken...

Doorlopen is de tekst van een door mijn zeer gewardeerde muziek formatie, De Jeugd van Tegenwoordig, tevens is dit in een tekst die je veel zal horen na het mededelen aan je omgeving van het einde van je relatie. Maar ook dit is weer zo een makkelijke zin, zeker voor buitenstaanders, want wat als je dit helemaal niet wil?

Ik ben heus niet wereld vreemd, dus ik weet best dat je een leuke tijd kan hebben met meerdere personen, maar waarom de strijd opgeven naar je meest oprechte en intense geluk? Dat is toch de max die je uit het leven kan halen? Oprecht intens geluk is in mijn ogen het mooiste gevoel wat er is.
Maar Yordi je bent 22 wat weet je nou van intens geluk? Wie zegt dat er niet nog een fijner gevoel is dan wat je reeds heb meegemaakt? Enkel speculaties! Wie zegt mij dan dat er een mooier gevoel bestaat dan die blik van die vrouw? Niemand kan dat. Ik ben van 1 ding heilig overtuigd, hoe mijn leven verder zal lopen, er zal nooit meer een gevoel komen dat het geen wat ik heb meegemaakt zal overtreffen, evenaren zal al een uniekcum zijn.

Natuurlijk is het heel moeilijk om dit gevoel altijd te hebben, want we zijn allemaal mensen en iedereen staat wel eens met het verkeerde been uit bed, iedereen heeft wel eens een rotdag. En er zullen ook dagen zijn dat je droompartner iets zal zeggen wat je niet zint, of juist niet zegt wat je zo graag zou willen horen.
Maar met iets meer communicatie, als beide duidelijk kunnen uitspreken wat hun verwachtingen zijn, kom je toch aardig in de buurt van het perfecte bestaan.
De echte uitdaging zit hem in het dusdanig perfectioneren van de relatie dat je mekaar zo door en door kent, door oprechte interesse en liefde, dat het op een gegeven moment allemaal van zelf gaat. Dit is natuurlijk niet alles, dit is een punt om het tot een hoogtepunt te polijsten, de ongeplande dingen zijn minstens zoniet belangerijker. Op je eerste werkdag een gigantische bos bloemen krijgen,onverwachts, vind iedereen toch leuk. In de auto stappen zonder bestemming, dat zijn van die mooie dingen die liefde je kunnen geven.

Ik zelf had een heleboel dingen anders gedaan als ik het allemaal opnieuw zou mogen doen, maar ook zeker een heleboel dingen niet!

Als je dit oprecht intense gevoel kent, open je ogen en mond en wees voor de rest van je leven gelukkig.

Liefde..

4 jaar en bijna 5 maanden geleden, wist ik 1 ding zeker, ik ben de vrouw van mijn dromen tegengekomen. Maar precies deze tijd later, weet ik nog 1 ding zeker, deze vrouw is de vrouw van mijn dromen.
Toch ben ik na bijna 4 en half jaar later in plaats van gelukkig met mijn meisje samenwonend, alleen en een heleboel vragen rijker.

Deze vragen zijn allemaal, waarom-vragen, over mijn eigen beslissingen, houding en gedrag.
Laat ik de eerste lange termijn voor lief laten, je bent 18 jaar je bent helemaal zeker van je zaak maar omdat je van het ene uiterste in een paar dagen omslaat naar het andere uiterste is het moeilijk om daarna je weg te vinden. Je was iedere dag op pad met vrienden, maar na dit 'wonder' wil je niet langer dan 10 minuten uit het zicht van je vriendin.
Ik heb dagen op werk gehad dat ik liefdesverdriet had omdat ik wist dat ik haar minimaal 8 uur niet ging zien.
De intensiteit van die periode was tegen het ziekelijke aan, in de goede zin van het woord, ik stond geen ochtend op zonder mijn meisje strak in me armen geklemt te hebben.

Op een gegeven moment moet je allebei toch weer naar buiten, moet je toch weer een biertje gaan drinken met je vrienden. De eerste moeilijke periode kwam hier voor mij, vrienden die nog vrij in het leven stonden, trokken met al hun leuke plannen aan je mouw, je wou maar vaak ook niet omdat je liever met je meisje bent. Probleem 1, welke in de loop der tijd wel is opgelost, jaloezie. Rampzalige eigenschap, als ik terug denk aan hoe ik kon zijn, kan ik alleen maar denken waar sloeg dat nou op. Loslaten is vasthouden, maar voordat je zoiets door hebt, gaat wel even over heen.

Jaloezie en vertrouwenskwestie nemen op een gegeven moment in deze periode de overhand, dat is heel vervelend en het blijft niet uit dat dit kwaad tot erger word, tot het een onhoudbare situatie word en dan ben je elkaar kwijt.

Na het verlies ga je de kritiek punten over jezelf, heel zwaar onder de loep nemen. Ik ben van mening dat je ten alle tijden jezelf moet blijven, maar dit begrip is heel breed. Je kan en in mijn ogen moet je, je zelf aanpassen, als je zeker weet dat je de ware heb en dit gevoel is wederzijds, waarom zou je, je dan niet aanpassen om het helemaal perfect te maken.
Je neemt het allemaal voor jezelf door en de punten waar je het over eens bent, besluit je dat je hierin gaat veranderen. Leuk hoor dat besluit, maar zo simpel is het dus niet. Gedragspatronen zijn zo moeilijk te doorbreken, in deze heb ik het dan wel over eigen ervaringen.
Als je merkt dat je bij je, je bij je nieuwe patronen prettig voelt denk ik dat je het juiste besluit heb genomen. Maar zelfs ondanks dit, zullen de oude patronen je besluipen en proberen je in het oude patroon vast te houden.
Maar als dit essentiele punten zijn voor je partner, kunnen dit soort terugvallen fataal zijn, want zonder dat je het door heb loopt de andere partij flink te balen en neemt steeds meer afstand van je.

Ondanks je ontwikkelingen, die nog niet klaar zijn maar wel in een heel ver stadium zijn beland, ben je te laat in de ogen van je partner.

Mag je nu nog met argumenten aankomen bij je vriendin om haar van mening te laten veranderen? Of moet je zeggen, je heb je laatste kans gehad in November, waarom zou het nu anders zijn?
Ondanks mijn absolute geloof in het feit dat wij bij elkaar horen, heb ik een soort angst over mij heen, dat als ik het laat rusten ik haar voor goed kwijt ben en daar moet ik niet aan denken, terwijl mijn geloof zegt, als jullie bij elkaar horen komt het weer bij elkaar. Want 1 ding staat voor goed vast ik hou van haar en zij van mij.

Geloof of verstand?

Met vriendelijke groet, Yor

Gewoon doen of utopie?

Als ik terug kijk in mijn dagelijks leven, hoor je honderden zo niet duizenden zinnen per dag. Maar wat hoor je echt? Hoevaak zegt iemand waarover je gaat nadenken. Toevallig hoorde ik zo een zin gisteren. "Je moet je dromen realiseren", het was al met al een heel interesant gesprek, maar door dit zinnetje gaan mijn hersens kraken, of ik het wil of niet maar je blijft er steeds weer over nadenken tot je naar eigen tevredenheid een goed antwoord heb gevonden.

In een oppervlakkige context heb je het antwoord zo gevonden, ja dat klopt.
Maar als je er langer over nadenkt, ja het antwoord floept er zo uit, maar haal het eens terug naar je zelf. Iedereen kan wel een wishlist maken met wat hij of zij nog allemaal wil doen. Wat ze willen bereiken, maar hoe pijnlijk is het als je wishlist erbij pakt en als je helemaal eerlijk tegen jezelf bent kun je beginnen met afstrepen. Natuurlijk strijk je nu een heleboel positief ingestelde mensen tegen de haren in. De mensen die helemaal verzot raken van "the secret"seminars, boeken, films.

Natuurlijk het word heel mooi gebracht, ik zeg ook niet dat ik er per definitie niet in geloof, maar hoeveel interesse is er in de kijk van een realist? Voor de positieve mensen de negatieve. Maar is realistisch zijn negatief? Het kan wel zo overkomen, je laat ruimte om mensen te kunnen laten zeggen "doe er dan eens wat aan". Maar kun je aan sommige dingen wel zelf wat doen? Zonder grote toeval, of als je wil zonder dat je lot veranderd.

Mijn vraag hierin is moet je kiezen? Volgens de positievellingen wel, want je moet altijd positief blijven altijd blijven werken aan het realiseren van je dromen. Wat de mening van de realisten ofwel de negatieve is weet ik niet zo goed omdat ik hier te weinig, tot niks over lees en weet.
Ik vind namelijk niet dat moet kiezen. Als ik naar de stand-up show kijk van een favoriet van mijn Ricky Gervais, neemt hij de jantjes modaal op de hak die het nodig vinden om hun mening en ervaringen te delen met "de wereld" via bijvoorbeeld een weblog. Wie wil het weten wat jij vind? Dan lig ik in een deuk en denk je heb helemaal gelijk. Maar waarom ben ik hier nu een column aan het tikken? Je kan het ook prima voor jezelf op papier zetten en nog eens een keer terug lezen of je kan het laten lezen door je familie en vrienden. Omdat iedereen een dromer is, dat is voor mij absoluut een feit. Of je hem uit spreekt of niet. Want waarom zet ik het hier neer, het zou toch wat spannend zijn als iemand het weet te vinden die verstand heeft van het vak en dat je op een avond je inbox nakijkt en je heb een compliment of we maken het nog leuker een uitnodiging om kennis te maken of je mening te laten schijnen over een aangewezen onderwerp tbv een krant, website noem maar op.

Dus tot zover was ik eruit met mezelf, het uitspreken van je dromen is absoluut een groot voordeel in het realiseren ervan, omdat het bewust of onbewust een kettingreactie kan veroorzaken.
Terugkomend op het feit van het realiseren, je kan je eigen wezenloos gaan inlezen of researchen naar praktijk voorbeelden, maar ik vind het toch altijd leuker om het eerst bij mezelf uit te zoeken.

Ik ben een groot voetbal liefhebber, lees heel graag boeken over voetbal, het mogen biografieën zijn, columns, maar mijn favoriet concept zijn de boeken die ik heb gelezen over auteurs die een tijd meestal een seizoen lang een voetbalclub hebben gevolgd van dichtbij. Dat zou nou mijn droom zijn dezer dagen, een voetbalclub met een verhaal gewoon een seizoen lang volgen van dichtbij en je ervaringen verwerken in een boek. Natuurlijk droom je van een succesvol boek, maar ik zet niet hoog in, gewoon eigen belang, het lijkt mijn een fantastische ervaring. Het uitvoeren van dit plan, erg lastig in mijn ogen. Het contact leggen met een club, hierover een akkoord zien te krijgen de inhoudelijke punten voor je doel zijn in mijn ogen niet de moeilijkste.
Wat vind je dan wel moeilijk? Ik ben 22, heb het redelijk op de rit, heb een leuk koophuisje, een auto, een goede baan. Het komt dus hier op neer dat je een boel verplichtingen en vaste lasten heb. Sebatical is een leuke term hoor maar ik denk dat het in de praktijk zeer gering voorkomt, je kan het natuurlijk hier prima opbouwen, maar nog 2 praktijk nadelen, ik bezit geen positie in het bedrijf dat ik een jaar weg kan om vervolgens weer terug te komen op mijn oude positie, punt 2 het is natuurlijk niet zo 1, 2, 3 opgebouwd. Moet ik er dan over blijven dromen tot mijn 50ste?

Wat nu? Neem je het risico om misschien wel de ervaring van je leven te gaan meemaken en schuif je alles aan de kant? Of blijf je dromen, maar iedereen weet ook dat 99% niet komt aanwaaien!