Hoe maak je iemand duidelijk dat die gene bijzonder is?
Waarom ik me dit afvraag is omdat ik vaak de vraag krijg ; "is het niet het alleen zijn? Of is het echt die persoon?" Opzich een normale, goede vraag, tenminste voor de mensen om me heen. Het gaat pas echt steken als partner zich dit afvraagt. Dat kan ik echt helemaal niet begrijpen. Hoe kan ik nou iemand om heen willen hebben, puur voor de opvulling, voor het begrip samen zijn. Als het zo makkelijk was, dan had ik toch de volgende dag alweer gelukkig kunnen zijn. Nee voor mij is de persoon belangrijk en niet de aanwezigheid van zomaar iemand.
Wat is het dan dat die gene zo speciaal maakt, zo bijzonder? Dat zijn duizenden dingen maar nu nog goed uitleggen. Wat een persoon voor mij bijzonder maakt, laat ik lekker oppervlakkig beginnen, dat je iedere dag weer denkt, goh wat een knappe vrouw. Maar echt pure schoonheid, dat je ondanks tegen beter weten in, vaak zat zegt, schat blijf van die troep(lees; Make-up) af want zo ben je het mooist. Ondanks dat je dat oprecht vind denk je na de Make-up, goh het maakt echt niks uit, want ook zo ben je weer prachtig. Minder oppervlakkig, blikken. Ik kan echt betoverd worden door blikken. Een oprechte lach, met geluid, met erin blijven hangen, met lichte traanvorming. Een boze blik als die van een puppy. Een trieste blik die door merg en been kan gaan. En natuurlijk de zwoele, onweerstaanbare blik. Ga ik nog minder oppervlakkig doen, algemene ontwikkeling, zeer belangrijk, zonder mezelf te hard op de borst te slaan, heb ik een vreemd geheugen die van alles wat opslaat en ik in de praktijk toch wel van veel dingen iets weet. Als je partner dit dan bezit, kan dat voortvloeien in zoveel gesprekstof en uitbreiding weer van elkaars ontwikkeling.
Lekker eten en drinken, leven. Ik ben opgevoed met impulsieve wendingen van de avonden, als het gezellig was, of dat het wat later werd dan normaal werd er nog even wat ergens vandaan getoverd. Het zijn details maar dat maakt het dan ook voor mij dat die gene bijzonder is. Een hele week goed en normaal eten om in het weekend je te verliezen in hele "slechte"maar heerlijke vormen van eten en drinken. Soms niks nodig hebben om het leuk te hebben, de eigenschap om je puur met elkaar te kunnen vermaken. Bij een knuffel of bij het samen slapen fysiek zo perfect zijn, alsof je samen uit 1 blok hout gesneden bent. Uren kunnen kijken naar je partner, met het effect dat je een glimlach op je gezicht krijgt, zomaar. Samen zulke kleine dingen hebben, waarvan je denkt dat als andere mensen dit weten verklaren ze ons voor gek, en daar samen om kunnen lachen. Van elkaars voeten houden bijvoorbeeld.
Ik kan nog uren opsommen wat in mijn geval een persoon bijzonder kan maken, maar ik hoop dat ik duidelijk heb kunnen maken dat het soms en zeker in mijn geval, niet om de opvulling gaat.
Heel veel mensen kunnen, in mijn ogen, een soort "tevredenheid"uitstralen. Ik heb en zal dit nooit begrijpen. We leven maar 1x, hoe kun je dan een gedachtegang hebben van; "ik vind het wel goed zo." Dat vind ik ongelofelijk. Ik zal met een heleboel dingen tevreden zijn in mijn leven, maar ik zou pas gerust kunnen gaan slapen, in de relationele sfeer, als er aan mijn volledige eisenpakket is voldaan.
Yor
