Laten we beginnen…

met een welgemeend excuus, voor de afgelopen dagen. Het heeft even geduurd voor ik weer achter het toetsenbord zat. Inspiratieloos. Met doel schrijven is toch makkelijker dan zonder. Wat overigens weer mooi gelijk loopt met me passie, zonder doel kun je niet scoren.

De dagen worden weer in rap tempo korter, donkerder en kouder. En ik kan maar niet tegen al die mensen die dan beginnen met hun klachtenzang. “Van mijn mag het wel weer zomer worden” “Ik word zo depressief van dit weer” “Als ik ga werken is het donker en als ik thuis kom weer”. Die Joden zijn niet zo gek hoor met hun ‘muur’, misschien een idee om in alle steden wereldwijd zo een muur te plaatsen. Misschien dat mensen dan stoppen met het zeiken om het zeiken. De winter zorgt juist alleen maar voor extra waardering in mijn ogen. Toevallig verwoord Chocomel op dit moment mijn mening met zijn reclame op de Televisie. Wat is er nou lekkerder als je het ijskoud heb gehad buiten, je thuis komt in een heerlijk warm huis. Als het driedagen donker is geweest en je heb een zachte winterdag met een zonnetje dan waardeer je dat toch driedubbel? Als je helemaal verregent bent en bij thuis komst niet veel te doen heb, kan je je partner toch alleen maar driedubbel waarderen als die vraagt om op de bank onder een dekentje te kruipen en op play drukt!

Het is je eigen benadering van de situatie en niet het weer wat je dag maakt of breekt.

En we gaan lekker van de hak op de tak, maar ergens heeft het weer met elkaar te maken, want het was er erg koud, maar de schoonheid nam elke koude rilling weg. Vanochtend heb ik na 22 jaar in de buurt van Amsterdam te zijn geweest, het mooiste plaatje van deze stad gezien. Op het dak van een 20 etage kennend appartementengebouw op het Gelderlandplein. Adem benemend. De zon was net begonnen met zijn dagelijks taak, iedereen op weg naar werk of huis, maar toch zo stil. Als je zelf ergens woont, ok op steenworp afstand, vergeet je het wel eens te waarderen, maar het is echt een mooie stad. Het plaatje was fantastisch, de situatie was minder romantisch dan de beelden die jullie er misschien bij schetsen. Want er stonden 2 mannen van middelbare leeftijd naast me, ieder met een schotel en statief in hand en een accent waarvan ik nu nog onderste boven ben, maar ach,

Het is je eigen benadering van de situatie en niet 2 schotelboeren die je dag maken of breken.

Met vriendelijk groet,

Yor

De Glimlach…

is de nieuwe traan. Ik probeer geen nieuwe lijfspreuk of een nieuw motto de wereld in te slingeren, maar wel een persoonlijke wending duidelijk te verwoorden. Ik geloof in de kracht van het lachen. Het is niet zo dat ik nooit lach, maar ik lach wel alleen nog maar in bepaalde omstandigheden, zonde. Inderdaad, ik ben wie ik ben. Liefdesverdriet maakt me tot iemand die ik niet ben en niet wil zijn. En ik zoals ik ben heb ooit de liefde van mij leven veroverd en in deze hoedanigheid kom je alleen maar jezelf tegen.

Sommige ezels stoten zich geen twee keer tegen de zelfde steen, andere wel twee keer en dan zitten er ook nog beestjes bij die niet twee keer tegen de zelfde steen stoten, maar gewoon af en toe een steentje raken. Nou laat ik die dan zijn, maar ik wil iemand die mij neemt zoals ik ben. En kan zien ten alle tijden wat mij bijzonder maakt om samen met mij te zijn. Want dat is het gevoel wat ik ook voor jouw zal dragen. Kan dat een wens zijn, ik wil samen zijn met een bijzonder persoon? Of heb ik het geluk gehad dat op mijn pad een bijzonder meisje langs is gekomen? En dan heb ik het over de basis, natuurlijk moet je aan mekaar aanpassen, dat doe en wil ik nog steeds met 100% overtuiging en liefde. Ik leefde in een wereld dat wat er ook gebeurde dat we altijd deze basis bij elkaar zouden zien. Als ik morgen zou opstaan en ze had ineens van die mooie stem een lagere stem dan mijne, (en dat is laag hoor) zou ik nog steeds van haar houden, omdat de basis is wat ik wil. Dit is natuurlijk gekkigheid maar ik denk dat het duidelijk is.

Sommige woorden en zinnen staan in je hart gekerfd, wat het moeilijk maakt om te geloven dat zelfs die basis niet meer gezien word. Ik hou van je, ik zeg het niet snel, maar wel als ik het zeker weet. Maar dat zijn niet de teksten die ik bedoel. Er zijn zinnen die je pas uitspreekt als je bepaalde dingen echt zeker weet voor jezelf en elkaar. Maar blijkbaar kunnen zelfs deze uitspraken vergeten worden? Ik schrijf het op maar geloof het nog niet.

Liefde je wou mij altijd in kooitje stoppen en de hele dag bij je hebben, nu ga jij in mijn kooitje en geef je een mooi plekje in me hart. Doe alles op slot en ga alleen jou vertellen waar de sleutel ligt, wie weet heb jij of ik die sleutel ooit nodig om te kijken of hij nog past. En anders zullen altijd nog samen 1 geheimpje dragen.

Met de glimoogjes omhoog kijkend,

Yor!

Eindeloze Zoektocht…

Naar dat ene woord, die ene zin, die ene blik, die ene aanraking. Of wat het dan ook moge zijn. Ik ben er van overtuigd dat hoe iemand zich ook afsluit voor een ander er “iets” moet zijn om al die gedachtes en overtuigingen weg te nemen. Ik weet niet of dit voor iedereen geldt, dat is een andere discussie, maar het geldt zeker voor de gene met een verleden samen.

Maar hoe ga je iets vinden als je niet weet waar je naar opzoek bent. Je kent de persoon door en door. Je weet wat ze allemaal wel en niet leuk vind of wel en niet kan waarderen. En dan heb ik het natuurlijk niet over cadeaus, want mensen die te koop zijn passen niet in mijn straatje. Maar over praktijk voorbeelden van je goede intenties, oprechte woorden, een goede knuffel, toekomstbeelden, herinneringen, anekdotes, momenten samen. Kunnen deze dingen fungeren als hamer en beitel, tegen de muur die de persoon om zich heen heeft gebouwd. Je staat natuurlijk 3-0 achter, omdat voor je partner dit besluit nam je al bezig was met je eigen glazen ingooien zonder je het doorhad.

Dus hoe schetsen we de situatie nu? We houden het lekker dichtbij huis, iets waar ik toch wel van mag zeggen dat ik er verstand van heb, voetbal! Ja het heeft niet altijd een positieve invloed gehad op mijn relatie. Toch wil ik wel even aanhalen, dat ik heel snel in mijn relatie heus wel heb aangegeven dat mijn vrouw op 1 stond en voetbal op 2, want zeg nou zelf, finale Champions League in de kroeg met al je vrienden en bier, maar dan toch in de rust naar je vrouw gaan omdat je toch even liever met haar bent. Daar tegen over staat dat ik nooit spijt heb gekregen van die beslissing en die gene weet wel waarom.

Wat een dramatische eerste helft, bij vlagen leuk voetbal, zeker leuke moment, maar dat telt allemaal niet, want je zit nu in de kleedkamer, 15 hele lange en stille minuten. Na te denken over wat er allemaal fout is gegaan. Veel, heel veel. Maar ik weet wat ik kan. Ik weet wat me maatje in de spits naast me kan. Maar we kunnen het beide niet alleen. Als ik hem voorgeef moet ze hem wel afmaken en andersom. Waarom als de tegenstander er 3 kan maken in 1 helft kunnen wij er geen 4 of meer zelfs maken? Ik heb wel is in een minder tijdbestek meer dan 3 doelpunten gemaakt. En nu heb ik nog een maatje voorin ook die harstikke goed is. Langzaam slaat de onzekerheid om in zelfverzekerdheid. De kop gaat omhoog in plaats van hem te laten hangen. Ik kijk me maatje aan; “We kunnen het!” Wat de 2e helft zal brengen weten we niet maar ik hoop dat als we straks na het laatste fluitsignaal naar binnen kunnen lopen en mekaar recht in de ogen aankijken en zeggen; “We hebben er alles aan gedaan”

Yor

Y-Splitsing…

Wat doe je? Je bewandeld een pad samen, het is geen mooie nieuw geasfalteerd pad (dat schijnt hier in Amsterdam zo belangrijk te zijn, dat we lekker weken gedeeltes van de belangrijkste weg afsluiten), maar een pad vol hobbels en kuilen maar ook zeker met mooie rechte stukken. Terwijl je in je zoektocht bent op dit pad, komt er iets wat je niet verwachte, een splitsing. Je steun en toeverlaat geduurde dit pad kiest pad 1. Maar de weersomstandigheden zijn niet perfect, het is mistig en onoverzichtelijk. Je knippert met je ogen en de schim word steeds vager. Het zal toch niet? Heeft dit ook met het bewandelen van het pad te maken, dat je je partner niet uit het oog mag verliezen.

Daar sta je dan. Ga je blind achter je partner aan? Je zou zeggen van wel, maar waarom slaat ze dit pad alleen in dan? Maar wij horen dit toch samen te doen? Misschien had ze het niet door, ik wacht wel even tot ze het door heeft en me natuurlijk komt oppikken om samen verder te wandelen. Of kies ik pad 2? Maar wat is daar? Zeker je steun en toeverlaat niet van de afgelopen 4 en half jaar. Enge gedachte. Je kan ook nog achter haar aanrennen, misschien haal je haar nog in. Maar wat zeg je dan als je haar weer treft? Je voelt je wel in de steek gelaten, maar denkt aan de mooie tijden. Dan maar even door de bittere pil bijten en duidelijk maken dat we echt aan elkaar gebonden zijn op dit pad?

Ik hou van beslissingen die ik een split-second moet nemen. Als ik te lang na moet denken krijg ik teveel vragen. En hoe meer vragen, hoe meer je het overzicht kwijt raakt over waar het nou echt om gaat. Op dit moment sta ik voor die splitsing. Of ze me komt oppikken? Weet ik niet, of wel? Maar de mist en regen zijn opgetrokken, ik sta hier in mooi weer. En op de andere paden naast de mijne (onze) staan veel leuke, vriendelijke mensen. Die zo nu en dan een praatje komen houden en vragen of ik sta ingemetseld, dat laatste uiteraard wel met een big-smile. Je kan wel eens jaloers worden als je kijkt naar die andere paden, met veel minder hobbels en kuilen. Maar als ik zo in de verte van pad 1 kijkt ziet dat er erg veelbelovend uit.

Yordi

Klote liefde...

Hoe lang kan je jezelf in de maling nemen? antwoord: lang , heel lang. Zelf als je er met je eigen ogen mee word geconfronteerd kun je jezelf in de maling nemen. Je houd zo ziels veel van iemand dat het niet meer uitmaakt wat de andere partij doet of niet doet. Je blijft hopen. Maar ik weet toch dat ze van me houd? ik weet toch dat ze om me geeft? So What?! Natuurlijk wil je ze je niet opzettelijk kwetsen. Natuurlijk brengt ze het zo lief mogelijk. Maar het feit blijft, hoe hard het dan ook is; ze moet je niet meer. Nu niet, nooit niet.

Kan je wel gaan zitten janken, kan je wel de mooiste muziek opzetten wat je wil, kan je wel je fotootjes erbij pakken en tot s ' ochtends vroeg gaan zitten kijken en door janken maar wie heb je ermee? Jezelf en weet je waarom?Omdat je partner al 10 stappen verder is en de dagen zonder contact als geen andere dag ervaart.
Ik schrijf dit domme blog voor 2 lezers 1 goeie vriendin die echt en ten alle tijden lief voor me zal zijn en voor me ex, die dit leest met wat voor gevoel dan ook maar niet het gevoel dat ik verwacht. Wat moet je in Godsnaam doen om verder te kunnen? Ik heb altijd gezegd dat ik haar pas kan laten gaan, als ze een nieuwe liefde heeft, pijnlijk maar onontkoombaar, zelfs dat is te hoog gegrepen. Want vanavond heb ik meegemaakt dat ik er niet mee kan leven dat de liefde van me leven niet hetzelfde gevoel met zich draagt.

Je weet dat je ergens heen gaat waar je met haar geconfronteerd zal worden, weet je wat een verliefde sukkel doet, zonder enige aanleiding, zich leuk aankleden, scheren, luchtje op. Waarom? Om haar nog eens te laten zien wat ze moet 'missen'. Man neem jezelf niet in de maling. Het enige wat ze uit onze confrontatie haalt is wat ze niet mist. Au! Ja au ja en is zij daar de schuldige van? Nee! De schuldige ben je zelf. Want was er aanleiding om te denken aan een ommekeer? Nee. Die maak je jezelf wijs. Was er enige aanleiding om te denken dat het vandaag anders zou zijn dan andere dagen? Nee, dat heb je zelf weer lopen hopen de hele dag.

Leuk hoor dat je kan verwoorden waarom je nu achter je computertje zit te janken maar heb je er iets van opgestoken? Nee! Want net hang je weer aan de telefoon. Want het enige waar je nu aan kan denken is, What if! Als je morgen opstaat, als je al kunt slapen, is weer hoop. Hoe kan dat nou, iemand verteld je geen hoop te hebben, om verder te gaan. Maar mag ik dat weigeren?! Ja natuurlijk mag ik dat! Als je gevraagd word om iemand met rust te laten moet je dat doen, maar zelf? Mag je gaan zitten treuren? Ja natuurlijk mag dat. Verder gaan, maar als je dat niet wilt? Moet je dat zeker niet doen!

Yor

Bijzonder...

Hoe maak je iemand duidelijk dat die gene bijzonder is?
Waarom ik me dit afvraag is omdat ik vaak de vraag krijg ; "is het niet het alleen zijn? Of is het echt die persoon?" Opzich een normale, goede vraag, tenminste voor de mensen om me heen. Het gaat pas echt steken als partner zich dit afvraagt. Dat kan ik echt helemaal niet begrijpen. Hoe kan ik nou iemand om heen willen hebben, puur voor de opvulling, voor het begrip samen zijn. Als het zo makkelijk was, dan had ik toch de volgende dag alweer gelukkig kunnen zijn. Nee voor mij is de persoon belangrijk en niet de aanwezigheid van zomaar iemand.

Wat is het dan dat die gene zo speciaal maakt, zo bijzonder? Dat zijn duizenden dingen maar nu nog goed uitleggen. Wat een persoon voor mij bijzonder maakt, laat ik lekker oppervlakkig beginnen, dat je iedere dag weer denkt, goh wat een knappe vrouw. Maar echt pure schoonheid, dat je ondanks tegen beter weten in, vaak zat zegt, schat blijf van die troep(lees; Make-up) af want zo ben je het mooist. Ondanks dat je dat oprecht vind denk je na de Make-up, goh het maakt echt niks uit, want ook zo ben je weer prachtig. Minder oppervlakkig, blikken. Ik kan echt betoverd worden door blikken. Een oprechte lach, met geluid, met erin blijven hangen, met lichte traanvorming. Een boze blik als die van een puppy. Een trieste blik die door merg en been kan gaan. En natuurlijk de zwoele, onweerstaanbare blik. Ga ik nog minder oppervlakkig doen, algemene ontwikkeling, zeer belangrijk, zonder mezelf te hard op de borst te slaan, heb ik een vreemd geheugen die van alles wat opslaat en ik in de praktijk toch wel van veel dingen iets weet. Als je partner dit dan bezit, kan dat voortvloeien in zoveel gesprekstof en uitbreiding weer van elkaars ontwikkeling.

Lekker eten en drinken, leven. Ik ben opgevoed met impulsieve wendingen van de avonden, als het gezellig was, of dat het wat later werd dan normaal werd er nog even wat ergens vandaan getoverd. Het zijn details maar dat maakt het dan ook voor mij dat die gene bijzonder is. Een hele week goed en normaal eten om in het weekend je te verliezen in hele "slechte"maar heerlijke vormen van eten en drinken. Soms niks nodig hebben om het leuk te hebben, de eigenschap om je puur met elkaar te kunnen vermaken. Bij een knuffel of bij het samen slapen fysiek zo perfect zijn, alsof je samen uit 1 blok hout gesneden bent. Uren kunnen kijken naar je partner, met het effect dat je een glimlach op je gezicht krijgt, zomaar. Samen zulke kleine dingen hebben, waarvan je denkt dat als andere mensen dit weten verklaren ze ons voor gek, en daar samen om kunnen lachen. Van elkaars voeten houden bijvoorbeeld.

Ik kan nog uren opsommen wat in mijn geval een persoon bijzonder kan maken, maar ik hoop dat ik duidelijk heb kunnen maken dat het soms en zeker in mijn geval, niet om de opvulling gaat.

Heel veel mensen kunnen, in mijn ogen, een soort "tevredenheid"uitstralen. Ik heb en zal dit nooit begrijpen. We leven maar 1x, hoe kun je dan een gedachtegang hebben van; "ik vind het wel goed zo." Dat vind ik ongelofelijk. Ik zal met een heleboel dingen tevreden zijn in mijn leven, maar ik zou pas gerust kunnen gaan slapen, in de relationele sfeer, als er aan mijn volledige eisenpakket is voldaan.

Yor

Boodschappen...

Zaterdagmiddag spitsuur der spitsuren voor de mensen die allemaal boodschappen moeten doen. Door de winkel slenterende krijg ik steeds meer het gevoel, "wat is me missie?" en "wat doe ik hier in Godsnaam?". Laten we lekker vooroordeelbevestigend zijn, maar het doen van boodschappen zal nog steeds voor 80% een vrouwentaak zijn. Wij mannen komen over het algemeen de vrouwen te gemoed door dan maar op zaterdag met de dames mee te gaan. Het is zo een cliché punt, maar kijk maar eens om je heen, hoeveel mannen tref je die werkelijk erbij hangen en alleen maar bezig zijn met het feit, zo snel mogelijk bij de kassa te komen?

Hoe kan het dat je door de natuur dusdanig bent geprogrammeerd dat op een moment dat je als vrijgezellen man naar de supermarkt gaat voor de 'algemene boodschappen' je totaal niet weet wat je moet kopen. En laat er geen misverstand over zijn, we hebben hier wel te maken met een "Chefkok"(nou kan kok ook weer tussen aanhalingstekens maar dan blijven we bezig!) al zeg ik het zelf. Dat is makkelijk, je weet wat je moet hebben dus is de missie binnen mum van tijd succesvol afgehandeld. Daar tegen overstaat dat ik al 4 weken lang de wc papier voorraad moet aanvullen.Dat moet dus nog steeds, toch ben ik in die 4 weken al minimaal 15 x bij de plaatselijke Albert Heijn geweest.

Dat zijn de momenten van voltallig respect,waardering en gemis, als ik thuis kom en ik er achter kom dat ik het wederom niet heb meegenomen, want met partner loop je precies dezelfde route en voor het papier vak zegt je vrouw; "schat we hebben WC papier nodig". Als boodschappenhulp heb je het niet eens door, sloft erheen en kiest in jouw ogen het beste papier uit. Maar god wat mis ik het.

Analyse deze zaterdag bij thuiskomst van het boodschappen doen, 2 tassen vol onzin. Geen pijl op te trekken, ja je lust het allemaal en je vrienden ook. Maar heb je er ook echt wat aan? Het antwoord laat zich al raden, Nee!

Dus toekomstige vrouw, bij dezen beloof ik u plechtig dat ik iedere zaterdag vol liefde en waardering achter u aan te sloffen in de supermarkt.

Yor