Laten we beginnen…

met een welgemeend excuus, voor de afgelopen dagen. Het heeft even geduurd voor ik weer achter het toetsenbord zat. Inspiratieloos. Met doel schrijven is toch makkelijker dan zonder. Wat overigens weer mooi gelijk loopt met me passie, zonder doel kun je niet scoren.

De dagen worden weer in rap tempo korter, donkerder en kouder. En ik kan maar niet tegen al die mensen die dan beginnen met hun klachtenzang. “Van mijn mag het wel weer zomer worden” “Ik word zo depressief van dit weer” “Als ik ga werken is het donker en als ik thuis kom weer”. Die Joden zijn niet zo gek hoor met hun ‘muur’, misschien een idee om in alle steden wereldwijd zo een muur te plaatsen. Misschien dat mensen dan stoppen met het zeiken om het zeiken. De winter zorgt juist alleen maar voor extra waardering in mijn ogen. Toevallig verwoord Chocomel op dit moment mijn mening met zijn reclame op de Televisie. Wat is er nou lekkerder als je het ijskoud heb gehad buiten, je thuis komt in een heerlijk warm huis. Als het driedagen donker is geweest en je heb een zachte winterdag met een zonnetje dan waardeer je dat toch driedubbel? Als je helemaal verregent bent en bij thuis komst niet veel te doen heb, kan je je partner toch alleen maar driedubbel waarderen als die vraagt om op de bank onder een dekentje te kruipen en op play drukt!

Het is je eigen benadering van de situatie en niet het weer wat je dag maakt of breekt.

En we gaan lekker van de hak op de tak, maar ergens heeft het weer met elkaar te maken, want het was er erg koud, maar de schoonheid nam elke koude rilling weg. Vanochtend heb ik na 22 jaar in de buurt van Amsterdam te zijn geweest, het mooiste plaatje van deze stad gezien. Op het dak van een 20 etage kennend appartementengebouw op het Gelderlandplein. Adem benemend. De zon was net begonnen met zijn dagelijks taak, iedereen op weg naar werk of huis, maar toch zo stil. Als je zelf ergens woont, ok op steenworp afstand, vergeet je het wel eens te waarderen, maar het is echt een mooie stad. Het plaatje was fantastisch, de situatie was minder romantisch dan de beelden die jullie er misschien bij schetsen. Want er stonden 2 mannen van middelbare leeftijd naast me, ieder met een schotel en statief in hand en een accent waarvan ik nu nog onderste boven ben, maar ach,

Het is je eigen benadering van de situatie en niet 2 schotelboeren die je dag maken of breken.

Met vriendelijk groet,

Yor

De Glimlach…

is de nieuwe traan. Ik probeer geen nieuwe lijfspreuk of een nieuw motto de wereld in te slingeren, maar wel een persoonlijke wending duidelijk te verwoorden. Ik geloof in de kracht van het lachen. Het is niet zo dat ik nooit lach, maar ik lach wel alleen nog maar in bepaalde omstandigheden, zonde. Inderdaad, ik ben wie ik ben. Liefdesverdriet maakt me tot iemand die ik niet ben en niet wil zijn. En ik zoals ik ben heb ooit de liefde van mij leven veroverd en in deze hoedanigheid kom je alleen maar jezelf tegen.

Sommige ezels stoten zich geen twee keer tegen de zelfde steen, andere wel twee keer en dan zitten er ook nog beestjes bij die niet twee keer tegen de zelfde steen stoten, maar gewoon af en toe een steentje raken. Nou laat ik die dan zijn, maar ik wil iemand die mij neemt zoals ik ben. En kan zien ten alle tijden wat mij bijzonder maakt om samen met mij te zijn. Want dat is het gevoel wat ik ook voor jouw zal dragen. Kan dat een wens zijn, ik wil samen zijn met een bijzonder persoon? Of heb ik het geluk gehad dat op mijn pad een bijzonder meisje langs is gekomen? En dan heb ik het over de basis, natuurlijk moet je aan mekaar aanpassen, dat doe en wil ik nog steeds met 100% overtuiging en liefde. Ik leefde in een wereld dat wat er ook gebeurde dat we altijd deze basis bij elkaar zouden zien. Als ik morgen zou opstaan en ze had ineens van die mooie stem een lagere stem dan mijne, (en dat is laag hoor) zou ik nog steeds van haar houden, omdat de basis is wat ik wil. Dit is natuurlijk gekkigheid maar ik denk dat het duidelijk is.

Sommige woorden en zinnen staan in je hart gekerfd, wat het moeilijk maakt om te geloven dat zelfs die basis niet meer gezien word. Ik hou van je, ik zeg het niet snel, maar wel als ik het zeker weet. Maar dat zijn niet de teksten die ik bedoel. Er zijn zinnen die je pas uitspreekt als je bepaalde dingen echt zeker weet voor jezelf en elkaar. Maar blijkbaar kunnen zelfs deze uitspraken vergeten worden? Ik schrijf het op maar geloof het nog niet.

Liefde je wou mij altijd in kooitje stoppen en de hele dag bij je hebben, nu ga jij in mijn kooitje en geef je een mooi plekje in me hart. Doe alles op slot en ga alleen jou vertellen waar de sleutel ligt, wie weet heb jij of ik die sleutel ooit nodig om te kijken of hij nog past. En anders zullen altijd nog samen 1 geheimpje dragen.

Met de glimoogjes omhoog kijkend,

Yor!

Eindeloze Zoektocht…

Naar dat ene woord, die ene zin, die ene blik, die ene aanraking. Of wat het dan ook moge zijn. Ik ben er van overtuigd dat hoe iemand zich ook afsluit voor een ander er “iets” moet zijn om al die gedachtes en overtuigingen weg te nemen. Ik weet niet of dit voor iedereen geldt, dat is een andere discussie, maar het geldt zeker voor de gene met een verleden samen.

Maar hoe ga je iets vinden als je niet weet waar je naar opzoek bent. Je kent de persoon door en door. Je weet wat ze allemaal wel en niet leuk vind of wel en niet kan waarderen. En dan heb ik het natuurlijk niet over cadeaus, want mensen die te koop zijn passen niet in mijn straatje. Maar over praktijk voorbeelden van je goede intenties, oprechte woorden, een goede knuffel, toekomstbeelden, herinneringen, anekdotes, momenten samen. Kunnen deze dingen fungeren als hamer en beitel, tegen de muur die de persoon om zich heen heeft gebouwd. Je staat natuurlijk 3-0 achter, omdat voor je partner dit besluit nam je al bezig was met je eigen glazen ingooien zonder je het doorhad.

Dus hoe schetsen we de situatie nu? We houden het lekker dichtbij huis, iets waar ik toch wel van mag zeggen dat ik er verstand van heb, voetbal! Ja het heeft niet altijd een positieve invloed gehad op mijn relatie. Toch wil ik wel even aanhalen, dat ik heel snel in mijn relatie heus wel heb aangegeven dat mijn vrouw op 1 stond en voetbal op 2, want zeg nou zelf, finale Champions League in de kroeg met al je vrienden en bier, maar dan toch in de rust naar je vrouw gaan omdat je toch even liever met haar bent. Daar tegen over staat dat ik nooit spijt heb gekregen van die beslissing en die gene weet wel waarom.

Wat een dramatische eerste helft, bij vlagen leuk voetbal, zeker leuke moment, maar dat telt allemaal niet, want je zit nu in de kleedkamer, 15 hele lange en stille minuten. Na te denken over wat er allemaal fout is gegaan. Veel, heel veel. Maar ik weet wat ik kan. Ik weet wat me maatje in de spits naast me kan. Maar we kunnen het beide niet alleen. Als ik hem voorgeef moet ze hem wel afmaken en andersom. Waarom als de tegenstander er 3 kan maken in 1 helft kunnen wij er geen 4 of meer zelfs maken? Ik heb wel is in een minder tijdbestek meer dan 3 doelpunten gemaakt. En nu heb ik nog een maatje voorin ook die harstikke goed is. Langzaam slaat de onzekerheid om in zelfverzekerdheid. De kop gaat omhoog in plaats van hem te laten hangen. Ik kijk me maatje aan; “We kunnen het!” Wat de 2e helft zal brengen weten we niet maar ik hoop dat als we straks na het laatste fluitsignaal naar binnen kunnen lopen en mekaar recht in de ogen aankijken en zeggen; “We hebben er alles aan gedaan”

Yor

Y-Splitsing…

Wat doe je? Je bewandeld een pad samen, het is geen mooie nieuw geasfalteerd pad (dat schijnt hier in Amsterdam zo belangrijk te zijn, dat we lekker weken gedeeltes van de belangrijkste weg afsluiten), maar een pad vol hobbels en kuilen maar ook zeker met mooie rechte stukken. Terwijl je in je zoektocht bent op dit pad, komt er iets wat je niet verwachte, een splitsing. Je steun en toeverlaat geduurde dit pad kiest pad 1. Maar de weersomstandigheden zijn niet perfect, het is mistig en onoverzichtelijk. Je knippert met je ogen en de schim word steeds vager. Het zal toch niet? Heeft dit ook met het bewandelen van het pad te maken, dat je je partner niet uit het oog mag verliezen.

Daar sta je dan. Ga je blind achter je partner aan? Je zou zeggen van wel, maar waarom slaat ze dit pad alleen in dan? Maar wij horen dit toch samen te doen? Misschien had ze het niet door, ik wacht wel even tot ze het door heeft en me natuurlijk komt oppikken om samen verder te wandelen. Of kies ik pad 2? Maar wat is daar? Zeker je steun en toeverlaat niet van de afgelopen 4 en half jaar. Enge gedachte. Je kan ook nog achter haar aanrennen, misschien haal je haar nog in. Maar wat zeg je dan als je haar weer treft? Je voelt je wel in de steek gelaten, maar denkt aan de mooie tijden. Dan maar even door de bittere pil bijten en duidelijk maken dat we echt aan elkaar gebonden zijn op dit pad?

Ik hou van beslissingen die ik een split-second moet nemen. Als ik te lang na moet denken krijg ik teveel vragen. En hoe meer vragen, hoe meer je het overzicht kwijt raakt over waar het nou echt om gaat. Op dit moment sta ik voor die splitsing. Of ze me komt oppikken? Weet ik niet, of wel? Maar de mist en regen zijn opgetrokken, ik sta hier in mooi weer. En op de andere paden naast de mijne (onze) staan veel leuke, vriendelijke mensen. Die zo nu en dan een praatje komen houden en vragen of ik sta ingemetseld, dat laatste uiteraard wel met een big-smile. Je kan wel eens jaloers worden als je kijkt naar die andere paden, met veel minder hobbels en kuilen. Maar als ik zo in de verte van pad 1 kijkt ziet dat er erg veelbelovend uit.

Yordi