Als ik terug kijk in mijn dagelijks leven, hoor je honderden zo niet duizenden zinnen per dag. Maar wat hoor je echt? Hoevaak zegt iemand waarover je gaat nadenken. Toevallig hoorde ik zo een zin gisteren. "Je moet je dromen realiseren", het was al met al een heel interesant gesprek, maar door dit zinnetje gaan mijn hersens kraken, of ik het wil of niet maar je blijft er steeds weer over nadenken tot je naar eigen tevredenheid een goed antwoord heb gevonden.
In een oppervlakkige context heb je het antwoord zo gevonden, ja dat klopt.
Maar als je er langer over nadenkt, ja het antwoord floept er zo uit, maar haal het eens terug naar je zelf. Iedereen kan wel een wishlist maken met wat hij of zij nog allemaal wil doen. Wat ze willen bereiken, maar hoe pijnlijk is het als je wishlist erbij pakt en als je helemaal eerlijk tegen jezelf bent kun je beginnen met afstrepen. Natuurlijk strijk je nu een heleboel positief ingestelde mensen tegen de haren in. De mensen die helemaal verzot raken van "the secret"seminars, boeken, films.
Natuurlijk het word heel mooi gebracht, ik zeg ook niet dat ik er per definitie niet in geloof, maar hoeveel interesse is er in de kijk van een realist? Voor de positieve mensen de negatieve. Maar is realistisch zijn negatief? Het kan wel zo overkomen, je laat ruimte om mensen te kunnen laten zeggen "doe er dan eens wat aan". Maar kun je aan sommige dingen wel zelf wat doen? Zonder grote toeval, of als je wil zonder dat je lot veranderd.
Mijn vraag hierin is moet je kiezen? Volgens de positievellingen wel, want je moet altijd positief blijven altijd blijven werken aan het realiseren van je dromen. Wat de mening van de realisten ofwel de negatieve is weet ik niet zo goed omdat ik hier te weinig, tot niks over lees en weet.
Ik vind namelijk niet dat moet kiezen. Als ik naar de stand-up show kijk van een favoriet van mijn Ricky Gervais, neemt hij de jantjes modaal op de hak die het nodig vinden om hun mening en ervaringen te delen met "de wereld" via bijvoorbeeld een weblog. Wie wil het weten wat jij vind? Dan lig ik in een deuk en denk je heb helemaal gelijk. Maar waarom ben ik hier nu een column aan het tikken? Je kan het ook prima voor jezelf op papier zetten en nog eens een keer terug lezen of je kan het laten lezen door je familie en vrienden. Omdat iedereen een dromer is, dat is voor mij absoluut een feit. Of je hem uit spreekt of niet. Want waarom zet ik het hier neer, het zou toch wat spannend zijn als iemand het weet te vinden die verstand heeft van het vak en dat je op een avond je inbox nakijkt en je heb een compliment of we maken het nog leuker een uitnodiging om kennis te maken of je mening te laten schijnen over een aangewezen onderwerp tbv een krant, website noem maar op.
Dus tot zover was ik eruit met mezelf, het uitspreken van je dromen is absoluut een groot voordeel in het realiseren ervan, omdat het bewust of onbewust een kettingreactie kan veroorzaken.
Terugkomend op het feit van het realiseren, je kan je eigen wezenloos gaan inlezen of researchen naar praktijk voorbeelden, maar ik vind het toch altijd leuker om het eerst bij mezelf uit te zoeken.
Ik ben een groot voetbal liefhebber, lees heel graag boeken over voetbal, het mogen biografieën zijn, columns, maar mijn favoriet concept zijn de boeken die ik heb gelezen over auteurs die een tijd meestal een seizoen lang een voetbalclub hebben gevolgd van dichtbij. Dat zou nou mijn droom zijn dezer dagen, een voetbalclub met een verhaal gewoon een seizoen lang volgen van dichtbij en je ervaringen verwerken in een boek. Natuurlijk droom je van een succesvol boek, maar ik zet niet hoog in, gewoon eigen belang, het lijkt mijn een fantastische ervaring. Het uitvoeren van dit plan, erg lastig in mijn ogen. Het contact leggen met een club, hierover een akkoord zien te krijgen de inhoudelijke punten voor je doel zijn in mijn ogen niet de moeilijkste.
Wat vind je dan wel moeilijk? Ik ben 22, heb het redelijk op de rit, heb een leuk koophuisje, een auto, een goede baan. Het komt dus hier op neer dat je een boel verplichtingen en vaste lasten heb. Sebatical is een leuke term hoor maar ik denk dat het in de praktijk zeer gering voorkomt, je kan het natuurlijk hier prima opbouwen, maar nog 2 praktijk nadelen, ik bezit geen positie in het bedrijf dat ik een jaar weg kan om vervolgens weer terug te komen op mijn oude positie, punt 2 het is natuurlijk niet zo 1, 2, 3 opgebouwd. Moet ik er dan over blijven dromen tot mijn 50ste?
Wat nu? Neem je het risico om misschien wel de ervaring van je leven te gaan meemaken en schuif je alles aan de kant? Of blijf je dromen, maar iedereen weet ook dat 99% niet komt aanwaaien!
