4 jaar en bijna 5 maanden geleden, wist ik 1 ding zeker, ik ben de vrouw van mijn dromen tegengekomen. Maar precies deze tijd later, weet ik nog 1 ding zeker, deze vrouw is de vrouw van mijn dromen.
Toch ben ik na bijna 4 en half jaar later in plaats van gelukkig met mijn meisje samenwonend, alleen en een heleboel vragen rijker.
Deze vragen zijn allemaal, waarom-vragen, over mijn eigen beslissingen, houding en gedrag.
Laat ik de eerste lange termijn voor lief laten, je bent 18 jaar je bent helemaal zeker van je zaak maar omdat je van het ene uiterste in een paar dagen omslaat naar het andere uiterste is het moeilijk om daarna je weg te vinden. Je was iedere dag op pad met vrienden, maar na dit 'wonder' wil je niet langer dan 10 minuten uit het zicht van je vriendin.
Ik heb dagen op werk gehad dat ik liefdesverdriet had omdat ik wist dat ik haar minimaal 8 uur niet ging zien.
De intensiteit van die periode was tegen het ziekelijke aan, in de goede zin van het woord, ik stond geen ochtend op zonder mijn meisje strak in me armen geklemt te hebben.
Op een gegeven moment moet je allebei toch weer naar buiten, moet je toch weer een biertje gaan drinken met je vrienden. De eerste moeilijke periode kwam hier voor mij, vrienden die nog vrij in het leven stonden, trokken met al hun leuke plannen aan je mouw, je wou maar vaak ook niet omdat je liever met je meisje bent. Probleem 1, welke in de loop der tijd wel is opgelost, jaloezie. Rampzalige eigenschap, als ik terug denk aan hoe ik kon zijn, kan ik alleen maar denken waar sloeg dat nou op. Loslaten is vasthouden, maar voordat je zoiets door hebt, gaat wel even over heen.
Jaloezie en vertrouwenskwestie nemen op een gegeven moment in deze periode de overhand, dat is heel vervelend en het blijft niet uit dat dit kwaad tot erger word, tot het een onhoudbare situatie word en dan ben je elkaar kwijt.
Na het verlies ga je de kritiek punten over jezelf, heel zwaar onder de loep nemen. Ik ben van mening dat je ten alle tijden jezelf moet blijven, maar dit begrip is heel breed. Je kan en in mijn ogen moet je, je zelf aanpassen, als je zeker weet dat je de ware heb en dit gevoel is wederzijds, waarom zou je, je dan niet aanpassen om het helemaal perfect te maken.
Je neemt het allemaal voor jezelf door en de punten waar je het over eens bent, besluit je dat je hierin gaat veranderen. Leuk hoor dat besluit, maar zo simpel is het dus niet. Gedragspatronen zijn zo moeilijk te doorbreken, in deze heb ik het dan wel over eigen ervaringen.
Als je merkt dat je bij je, je bij je nieuwe patronen prettig voelt denk ik dat je het juiste besluit heb genomen. Maar zelfs ondanks dit, zullen de oude patronen je besluipen en proberen je in het oude patroon vast te houden.
Maar als dit essentiele punten zijn voor je partner, kunnen dit soort terugvallen fataal zijn, want zonder dat je het door heb loopt de andere partij flink te balen en neemt steeds meer afstand van je.
Ondanks je ontwikkelingen, die nog niet klaar zijn maar wel in een heel ver stadium zijn beland, ben je te laat in de ogen van je partner.
Mag je nu nog met argumenten aankomen bij je vriendin om haar van mening te laten veranderen? Of moet je zeggen, je heb je laatste kans gehad in November, waarom zou het nu anders zijn?
Ondanks mijn absolute geloof in het feit dat wij bij elkaar horen, heb ik een soort angst over mij heen, dat als ik het laat rusten ik haar voor goed kwijt ben en daar moet ik niet aan denken, terwijl mijn geloof zegt, als jullie bij elkaar horen komt het weer bij elkaar. Want 1 ding staat voor goed vast ik hou van haar en zij van mij.
Geloof of verstand?
Met vriendelijke groet, Yor
